Wanneer ek aan ertjiesop dink, onthou ek laatnagte kuier van my jongdae. Sommer heelnag deur. En dan, in die vroeë oggendure, as die hongerpyne begin knaag, was die lekkerste lekker daai bakkie ertjiesop by die deurnag-kuierplek in Langstraat.
I would love to win with the Hot Potato Blogger Challenge because . . . I promised Maswazi and Zuki, my trusted helpers in my Toorkombuis (Magic Kitchen) that I will take them for a super steak lunch at a restaurant of their choice when I receive the prize money.
Dit reën koejawels hier by my – wittes en pienkes. Elke oggend loop ek die tuin in en steier terug met ‘n mandjievol.
It has now been more than a year ago since this strangely innocent and naïve young Xhosa man has moved in with me.
Van die fliektonele wat my die lekkerste kielie, is dié van No Reservations wat tussen Kate (Catherine Zeta Jones) en haar sielkundige afspeel. (Eintlik hou ek meer van die oorspronklike Duitse prent, Bella Martha, maar die Hollywood-weergawe het my glad nie teleurgestel nie.)
Ek is nie regtig ‘n ontbyt-mens nie. Gee vir my ‘n paar lekker koppies koffie en ek is doodgelukkig. Eers hier teen elfuur begin my lyf vra na meer.
Ek was eerstejaar en Dingetjie vierdejaar toe ek in dieselfde universiteitskoshuis as sy beland het. Sy was pragtig – heuplengte blonde hare, klein, fyn en petite, met rondings op al die regte plekke. Sy het nie juis ‘n tekort aan manlike bewonderaars gehad nie en was feitlik elke aand saam met ‘n ander ou uit.
Ek het grootgeword met winkelkerriepoeier.
Dit was ‘n doodgewone dag in die lewe van klein Anthony di Stasio.
Eendag as ek groot is . . . gaan ek bak vir ‘n tafel by die mark. So het ek gedroom. Selfs ná ek vyftig geword het – en na jare van kook en bak, het ek soos ‘n klein dogtertjie gevoel wat per ongeluk in haar ma se kombuis beland het. En steeds gedroom van eendag . . .
